• TWIMC

Every kind of people

| Feuilleton | Deel 4 van 'Komen en gaan'

De zon speelde door de bladeren van de berk die zich als een parasol over het vrolijk pratende groepje boog. In een spikkelpatroon van licht leken de mensen in elkaar op te gaan. Ja wat doe ik hier?, antwoordde hij het meisje dat hem vriendelijk in de ogen keek. Ik geloof dat mijn cognitieve dissonantie opspeelt. Het is bijna niet vol te houden, als ik de krant lees of tv kijk. Buiten gaat het gelukkig beter, zei hij en liet zich achterover zakken.

Hij lag nu languit in het gras. Hij keek naar de grassprieten en dacht aan dat voorstel om een namenmonument op te richten van alle in Nederland uitgestorven diersoorten. Moet je daar ook insecten bijtellen, vroeg hij zich af, dan moest het wel een flink monument worden, waar zou je dat neerzetten en hoe zou het eruit moeten zien? Zouden er protesten komen van omwonenden wier uitzicht en humeur eronder zou lijden. En hoeveel CO2 zou de bouw ervan uitstoten? Ik ben dor hout. Bosbranden op aarde kun je nu vanuit de ruimte zien, als je het geld ervoor hebt. Alles wordt zo duur. Ja, zei het meisje, daar heeft iedereen last van.




Wat zou hij morgen eten? Hij had gelezen dat vleesvervangers nu goedkoper waren dan echt vlees, en dat leek hem wel normaal. Hoe lang zou het moeten bakken, en wat kost dat? Hij kookte elektrisch, maar was dat nou duurder of minder duur dan op gas?...takes every kind of people hoorde hij Robert Palmer uit de speaker zingen en dat was natuurlijk ook zo realiseerde hij zich en schrok van de handhaver die hen sommeerde op breken. Burgerlijke ongehoorzaamheid had je vroeger, nu meer burgerlijke onverdraagzaamheid. Maar hij stond net als de rest op alleen wat langzamer en met meer last van zijn rug. Waar woon je?, vroeg het meisje.

Wordt vervolgd