• TWIMC

Nu future

| Feuilleton | Deel 5 van 'Komen en gaan'

Het groepje jongeren was zo vanzelfsprekend uit het park mee terug gewandeld naar zijn flat, dat het niet meer dan natuurlijk leek om ze binnen te noden. Gezellig wel. Ze hadden het nu over hun overboord gezette arbeidsethos; dat ze geen ontslag namen, maar net genoeg deden om er niet uitgegooid te worden. Ze wilden niet meer in de ratrace. Klaar met hun burn-out, perspectiefloze nulurencontracten, horkerige bazen en uitvallende collega’s. En dan hadden ze nog het milieu en het klimaat waar ze niks aan konden veranderen, en dat ze geen woonruimte vonden en de latte zo duur was geworden. Wij hebben best veel ambities, zei het meisje, maar andere. Ik was ook niet zo met werk bezig, dacht hij, wij hadden ook no future, maar toch meer dan nu, leek het.




Ze maakten cocktails met flessen die ze hadden meegenomen en glazen uit de dressoirkast die zijn vrouw nog had uitgezocht bij die zaak op de Kerkstraat. De eigenaar kreeg een hartinfarct terwijl hij de camper aftankte die hij voor zijn pensionering had gekocht. Had-ie nog geluk gehad dat-ie überhaupt zover was gekomen. Ze moesten de pensioenleeftijd voortdurend verhogen om te voorkomen dat iedereen er gebruik van zou maken en het onbetaalbaar zou worden. Zouden deze jongeren er ooit aan toekomen? Of was de maatschappij dan al getransformeerd. Transformatie was de laatste tijd overal het toverwoord waar iedereen van in zijn broek deed omdat het beloofde dat alles anders zou worden, wat bijna niemand wilde natuurlijk, want we wisten heus wel dat anders niet beter zou zijn. De koek is op, zei het meisje, jullie hebben hem opgegeten en alleen de kruimels en de afwas overgelaten.

Dit leek hem het moment om de fles Chivas Regal te openen die al twintig jaar achterin het dressoir stond, naast het staartje Kirschwasser en een fles al twintig jaar ondrinkbare sherry van de vrouw die eigenlijk zijn weduwe had moeten zijn nu, als de wereld rechtvaardig zou zijn. Wie wil? Vroeg hij en schonk zelf het eerste glas in terwijl er hard en aanhoudend op de deur werd gebonsd.


Wordt vervolgd